*ప్రతి మనిషి జీవితంలో ఒక ప్రశ్న పుడుతుంది. కొందరు దానికి సమాధానం వెతుకుతారు. మరికొందరు ఆ ప్రశ్ననే మరిచిపోతారు. అయితే కొద్దిమంది మాత్రమే ఆ ప్రశ్న కోసం తమ జీవితాన్నే అంకితం చేస్తారు. శ్రీ చైతన్య గారి జీవితం అలాంటి అన్వేషణ కథ.*

చిన్నప్పటి నుంచే ఆయన మనసులో కొన్ని ప్రశ్నలు నిరంతరం మెలుకువగా ఉండేవి.

*”జీవితం అంటే ఏమిటి?”
“మనిషి ఎందుకు జన్మిస్తాడు?”
“ఈ సృష్టి వెనుక ఉన్న అసలు సత్యం ఏమిటి?”*

ఈ ప్రశ్నలకు పుస్తకాలలో దొరికే సమాధానాలు ఆయనకు సరిపోలేదు. విన్నది నమ్మడం ఆయన స్వభావం కాదు. *స్వయంగా తెలుసుకోవాలి… స్వయంగా అనుభవించాలి…* అనే తపన ఆయనలో రోజురోజుకూ మరింత బలపడింది.

పదిహేనేళ్ల వయసు… చాలామంది జీవితంలో కలలు కనడం, తమ భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించడం ప్రారంభించే వయసు. కానీ శ్రీ చైతన్య గారి జీవితంలో మాత్రం ప్రశ్నలు మరింత లోతుగా మారిన కాలం అది. జీవిత పరమార్థాన్ని తెలుసుకోవాలనే తపనతో ఆయన ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించారు. ఆ రోజు మొదలైన ఆ అన్వేషణే ఆయన జీవితానికి దిశను, ధ్యేయాన్ని నిర్దేశించింది.

వెనక్కి తిరిగి చూసినప్పుడు, జీవితంలో కొన్ని సంఘటనలు యాదృచ్ఛికాలు కావని అనిపిస్తుంది. అవి జరిగినప్పుడు వాటి అర్థం తెలియకపోయినా, కాలమే వాటి వెనుక ఉన్న దైవసంకల్పాన్ని నెమ్మదిగా ఆవిష్కరిస్తుంది.

శ్రీ చైతన్య గారి జీవితంలో కూడా అలాంటి అరుదైన క్షణాలు చిన్నతనంలోనే చోటుచేసుకున్నాయి. ఆధ్యాత్మికత అంటే ఏమిటో… గురువు మహిమ ఏమిటో… దైవానుగ్రహం అంటే ఏమిటో కూడా తెలియని వయసులోనే, భారతదేశం ఆరాధించే ఇద్దరు మహనీయుల ఆశీర్వాదం ఆయనకు లభించింది.

ఒక సందర్భంలో *కాంచీ కామకోటి పీఠాధిపతి జగద్గురు శ్రీ చంద్రశేఖరేంద్ర సరస్వతి మహాస్వామి* వారి దివ్య సాన్నిధ్యంలో ఉండే భాగ్యం ఆయనకు కలిగింది. ప్రేమగా ఆయనను చూసిన మహాస్వామి…

*”అమ్మ మాట వింటూ ఉంటావా?”*

అని అడిగారు.

శ్రీ చైతన్య గారు అమాయకంగా…

*”అవును”*

అని సమాధానం చెప్పారు.

మహాస్వామి మళ్లీ చిరునవ్వుతో…

*”కామాక్షి అమ్మ మాట కూడా వింటూ ఉంటావా?”*

అని అడిగారు.

ఆ ప్రశ్న అర్థం కాక…

*”నాకు తెలియదు.”*

అని అమాయకంగా సమాధానం చెప్పారు.

అప్పుడు మహాస్వామి ప్రేమగా చిరునవ్వు చిందిస్తూ…

*”పర్వాలేదు… కామాక్షి అమ్మే నీకు చెబుతుంది.”*

అని ఆశీర్వదించారు.

ఆ సమయంలో ఆ మాటల అర్థం ఆయనకు తెలియదు. తరువాత ఆయన తండ్రి… *”ఇది సాధారణ ఆశీర్వాదం కాదు… ఎంతో గొప్ప అనుగ్రహం.”* అని చెప్పినా, చిన్న వయసులో ఉన్న ఆయనకు ఆ మాటల లోతు అప్పుడు అర్థం కాలేదు.

కొంతకాలం తరువాత, అనుకోకుండా ఆయన తండ్రిగారు శ్రీ చైతన్య గారిని జిల్లెళ్ళమూడికి అమ్మ దర్శనం కోసం తీసుకెళ్లారు. ఆ రోజు అమ్మ ఎవరికీ దర్శనం ఇవ్వడం లేదని చెప్పారు. నిరాశతో తిరిగి వెళ్లబోతున్న సమయంలో, అకస్మాత్తుగా ఎవరో వచ్చి, *”అమ్మ పిలుస్తున్నారు…”* అని వారిని లోపలికి తీసుకెళ్లారు. ఏమి జరుగుతుందో అర్థం కాకుండానే వారు అమ్మ సన్నిధిలో నిలబడ్డారు. మహాయోగినిగా, పరమ కరుణామూర్తిగా, అనేక మంది భక్తులు దివ్యమాత స్వరూపంగా ఆరాధించే జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మ శ్రీ చైతన్య గారిని ఒక్కసారి చూసి చిరునవ్వు నవ్వి, ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, తన చేతితో *”భోజనం చేశావా?”* అని సైగ చేశారు.

*”ఇంకా చేయలేదు.”* అని ఆయన చెప్పగానే, అమ్మ ప్రేమగా చేతితోనే *”ముందు వెళ్లి భోజనం చేసి రా”* అన్నట్లుగా సైగ చేశారు.

భోజనం చేసిన తరువాత మళ్లీ తన దగ్గరకు పిలిపించుకుని, అపారమైన మాతృప్రేమతో ఆయనను దగ్గరకు తీసుకుని తలపై చేయి ఉంచి…

*”సమయం వచ్చినప్పుడు అమ్మ నీకు చెబుతుంది…”*

అని అన్నారు.

ఆ సమయంలో ఆ ఆశీర్వచనాలు కూడా ఎన్నో మాటల్లాగే కాలగర్భంలో కలిసిపోయాయి. కానీ సంవత్సరాలు గడుస్తూ, ఆయన జీవితం ఒక్కొక్క మలుపు తిరుగుతున్న కొద్దీ, వాటి అంతరార్థం నెమ్మదిగా ఆవిష్కృతమవుతూ వచ్చింది. తరువాత వెనక్కి తిరిగి చూసినప్పుడు, కాంచీ మహాస్వామి ఆశీర్వచనం, జిల్లెళ్ళమూడి అమ్మ అనుగ్రహవాక్యం… ఒకే కరుణామయ చైతన్యం రెండు వేర్వేరు రూపాల ద్వారా పలికిన ఆశీర్వచనాలుగా నిలిచాయి.

ఆ తరువాత ఆయన జీవితం మొత్తం ఒక నిరంతర అన్వేషణగా మారిపోయింది. దేశమంతా తిరుగుతూ అనేక మంది యోగులు, సాధువులు, సిద్ధపురుషులు, మహాత్ములు, గురువుల సాన్నిధ్యాన్ని పొందారు. ఎక్కడ నిజమైన సాధన ఉందని తెలిసినా… ఎక్కడ ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం ప్రవహిస్తోందని విన్నా… అక్కడికి వెళ్లి స్వయంగా అనుభవించి గ్రహించాలనే ఆరాటంతో ఆయన ప్రయాణం సాగేది.

ధ్యానం, యోగం, మంత్రసాధన, తంత్రసాధన, మౌనం, తపస్సు, ఆత్మపరిశీలన… ఇలా ఆయనకు పరిచయమైన అనేక సాధనా మార్గాలను కేవలం తెలుసుకోవడానికి కాదు, స్వయంగా ఆచరించి అనుభవించడానికి ప్రయత్నించారు. *ఆయనకు ఆధ్యాత్మికత అనేది తెలుసుకోవాల్సిన విషయం కాదు… జీవించాల్సిన సత్యం.*

భారతదేశంలోని అనేక పవిత్ర క్షేత్రాలను సందర్శిస్తూ, విభిన్న గురుపరంపరలకు చెందిన మహాత్ముల ఆశీస్సులు, మార్గదర్శకత్వాన్ని పొందారు. అయితే ఆయన అన్వేషణ ఒక్కటే — సత్యం. అది ఏ సంప్రదాయంలో ఉన్నా… ఏ రూపంలో ప్రత్యక్షమైనా… దానిని ప్రత్యక్షంగా అనుభవించాలనే తపనే ఆయనను ముందుకు నడిపించింది.

ఏళ్ల తరబడి సాగిన ఆ అన్వేషణ ఆయనను దేశమంతా తిప్పింది. యోగులు, మహాత్ములు, పవిత్ర క్షేత్రాలు… సాధన మాత్రమే ఆయన జీవితమైంది.

అలాంటి రోజులలో, తన గురుదేవులు శ్రీ రామ యోగి గారి సూచన మేరకు ధ్యాన ఉపాధ్యాయుల శిక్షణ కార్యక్రమం నిర్వహించేందుకు అనువైన ప్రదేశాన్ని ఎంపిక చేయడానికి ఆయన శ్రీశైలం వెళ్లారు. అది కేవలం ఒక బాధ్యతగా ప్రారంభమైన ప్రయాణం. కానీ దైవం ఆయన కోసం అక్కడ మరో సంకల్పాన్ని సిద్ధం చేసి ఉంచింది.

శ్రీశైలం క్షేత్రంలో గడిపిన ఆ రోజుల్లో ఆయనకు కలిగిన గాఢమైన ఆధ్యాత్మిక మేల్కొలుపు ఆయన జీవిత దిశనే శాశ్వతంగా మార్చేసింది. ఆ అనుభవంలో దైవం అనేది కేవలం ఒక భావన కాదని, ఒక నమ్మకం కాదని, ప్రత్యక్షంగా అనుభవించగల సజీవ సత్యమని ఆయన గ్రహించారు.

ఆ అనుభవం తరువాత ఆయన ప్రపంచాన్ని చూసే దృష్టి పూర్తిగా మారిపోయింది. దేవాలయాలు, శాస్త్రాలు, గురువులు, సాధన — ఇవన్నీ ఆయనకు వేరువేరు అంశాలు కాదు. ఒకే సత్యానికి దారి చూపే విభిన్న ద్వారాలుగా అవి అనుభవంలో ప్రత్యక్షమయ్యాయి.

ఆ రోజు నుంచి ప్రపంచిక విజయాలు, వ్యక్తిగత ఆశయాలు, జీవిత లక్ష్యాలన్నీ కొత్త అర్థాన్ని సంతరించుకున్నాయి. ఆయన జీవితానికి ఒక్కటే ధ్యేయం మిగిలింది —

సత్యాన్ని తెలుసుకోవడం…
దైవాన్ని ప్రత్యక్షంగా అనుభవించడం…
తనలోనే నిత్యం ప్రకాశిస్తున్న దైవచైతన్యాన్ని ప్రత్యక్షంగా అనుభవించడం.

ఆ తరువాత ఆయన జీవితం పూర్తిగా సాధనకే అంకితమైంది.

ఏకాంతం… మౌనం… ధ్యానం… ప్రార్థన… తపస్సు… ఇవే ఆయన జీవితంలో భాగమయ్యాయి. హిమాలయాల నుంచి భారతదేశంలోని అనేక పవిత్ర క్షేత్రాల వరకు ఆయన ప్రయాణించారు. యోగులు, సిద్ధులు, మహాత్ములు, ఆత్మసాక్షాత్కారం పొందిన గురువుల సాన్నిధ్యంలో ఎన్నో సంవత్సరాలు గడిపారు. శాస్త్రాలను అధ్యయనం చేయడానికే కాదు… అవి చూపించిన సత్యాన్ని ప్రత్యక్షంగా అనుభవించడానికే ఆయన జీవితం అంకితమైంది.

ఆ ప్రయాణంలో ఆయన ఒక గొప్ప సత్యాన్ని గ్రహించారు.

ఆధ్యాత్మికత అనేది చదివి తెలుసుకునేది కాదు… జీవించి అనుభవించేది.

అందుకే ఆయన బోధనలో సిద్ధాంతాల కంటే సాధనకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఉంటుంది. ఏ ఆధ్యాత్మిక సత్యాన్నీ గుడ్డిగా నమ్మమని ఆయన ఎప్పుడూ చెప్పరు. “సాధన చేయండి… పరిశీలించండి… స్వయంగా అనుభవించండి…” అనే దృక్పథాన్నే ప్రతి సాధకునిలో మేల్కొలుపుతారు.

ఆయన వద్దకు వచ్చే ప్రతి వ్యక్తిని ఆయన ఒక సాధకుడిగానే చూస్తారు. వారి నేపథ్యం, వయస్సు, విద్య, మతం, సామాజిక స్థితి అనే భేదాలకు అతీతంగా, ప్రతి ఒక్కరిలోనూ దాగి ఉన్న దైవసామర్థ్యాన్ని మేల్కొలపాలనే దృక్పథంతో మార్గదర్శనం చేస్తారు. ఆయనకు గురువు అంటే అనుచరులను సంపాదించడం కాదు; ప్రతి మనిషి తనలోని గురుతత్త్వాన్ని గుర్తించి, స్వయంగా సత్యాన్ని అనుభవించే స్థితికి చేరేలా మార్గదర్శనం చేయడం.

ప్రతి సంవత్సరం కూడా ఆయన అనేక వారాల పాటు, కొన్నిసార్లు కొన్ని నెలల పాటు గాఢమైన మౌనం, ధ్యానం, తపస్సులో గడుపుతారు. ఈ కాలమంతా ఆయన పూర్తిగా అంతర్ముఖ సాధనలో నిమగ్నమై ఉంటారు.

ఈ తపస్సు సమయంలో అనేక మంది సాధకులు తమ జీవితాల్లో విశేషమైన అంతర్గత మార్పులను అనుభవించినట్లు పంచుకుంటుంటారు. ఎన్నో రోజులుగా పరిష్కారం కాని సమస్యలకు అనుకోని మార్గాలు కనిపించడం, సాధనలో కొత్త లోతులు అనుభవించడం, అంతరంగంలో అపూర్వమైన ప్రశాంతత, స్పష్టత కలగడం వంటి అనుభవాలను వారు వివరిస్తుంటారు.

మరికొందరు సాధకులు, గురుదేవులు భౌతికంగా తమతో లేకపోయినా, జగన్మాత శ్రీ లలితా త్రిపురసుందరి, బాలా త్రిపురసుందరి, శ్రీ గురు దత్తాత్రేయ స్వామి, లేదా గురుపరంపర తమను అంతర్గతంగా నడిపిస్తున్నట్లు అనుభూతి చెందారని భక్తితో పంచుకుంటారు. ఇలాంటి అనుభవాలు ఒక్కొక్కరి సాధనను బట్టి భిన్నంగా ఉన్నప్పటికీ, అవన్నీ ఒక విషయాన్ని గుర్తు చేస్తాయి—గురుకృపకు దూరం అనే పరిమితి లేదు.

ఈ అనుభవాలు మరో గొప్ప సత్యాన్ని తెలియజేస్తాయి.దైవానుభూతి అనేది కొద్దిమందికే పరిమితమైన అసాధారణ అనుభవం కాదు. నిజాయితీతో కూడిన సాధన, గురుకృప, దైవానుగ్రహం కలిసినప్పుడు ప్రతి సాధకుడి జీవితంలో సహజంగా వికసించే అనుభవం.

*ఆయన ప్రయాణం ఒక వ్యక్తి కథ కాదు. సత్యాన్ని వెతికే ప్రతి మనిషి హృదయంలో నిశ్శబ్దంగా మొదలయ్యే ప్రయాణానికి ప్రతిబింబం.*

చిన్నప్పటి నుంచి ఆయనను వెంటాడిన ఆ ప్రశ్నలకు సమాధానం పుస్తకాలలో దొరకలేదు. సాధనలో దొరికింది. అదే అనుభవాన్ని ప్రతి మనిషి కూడా పొందగలడనే విశ్వాసమే నేడు ఆయన బోధనలకు మూలాధారం.

అందుకే ఆయన ప్రతి సాధకుడిని ఒకే మాటతో ప్రోత్సహిస్తారు — “నమ్మకంతో ఆగిపోవద్దు… సాధన చేయండి. అనుభవమే అంతిమ ప్రమాణం.” అందుకే ఆయన ప్రతి సాధకుడిని ఒకే మాటతో ప్రోత్సహిస్తారు — “నమ్మకంతో ఆగిపోవద్దు… సాధన చేయండి. అనుభవమే అంతిమ ప్రమాణం.